​Titanic

Columns | 377 keer bekeken
​Titanic

De Titanic zonk 105 jaar geleden door een aanvaring met een ijsberg. Ook de zware industrie ziet een ijsberg op zich afkomen: de energietransitie. Kan de industrie op tijd uitwijken?

Tekst: Norbert Cuiper

Op 15 april is het 105 jaar geleden dat de Titanic zonk. Het schip, op dat moment ’s werelds grootste bewegende object door mensenhanden gemaakt, ziet in de nacht van 14 op 15 april 1912 een ijsberg voor zich opdoemen. De Titanic begint met een uitwijkmanoeuvre, maar de ijsberg is te dichtbij om hem te ontwijken. De stuurboordzijde wordt op diverse plekken doorboord, en binnen drie uur is het schip gezonken. 1522 opvarenden komen om het leven. Het is de bekendste scheepsramp in de geschiedenis, vooral omdat het schip als ‘onzinkbaar’ bekend stond.

Ook de zware industrie ziet een ‘ijsberg’ op zich afkomen: de energietransitie. Zijn bedrijven als Tata Steel en AkzoNobel in staat om zich tijdig aan te passen? Energieconsultant Gerrit Jan Schaeffer zet daar zijn vraagtekens bij, in zijn column over Shell. Ton van Dril (ECN) ziet dat een grote omslag nodig is in het energiegebruik van de zware industrie, maar dat is niet eenvoudig. Hamilcar Knops ziet de industrie niet zo snel afkicken van fossiele energie, behalve als de overheid hier gericht op inzet.

Ook een actuele vraag: Wat doet de nieuwe regering? Houdt ze vast aan het energieakkoord? En zo ja, hoe dan? Worden de laatste vijf kolencentrales alsnog voortijdig gesloten, of moeten andere sectoren zorgen voor meer CO2-reductie?

D66 stelt voor om de zware industrie te verplichten tot meer energiebesparing. Dat is tegen het zere been van de VVD, die bedrijven zelf wil laten bepalen hoe ze verduurzamen. AkzoNobel is als koploper niet bang voor verplichtingen, maar wil wel blijvende steun van de overheid voor om te investeren in met name wind op zee.

Met andere woorden: overheid, blijf op koers met de energietransitie. Zodat de zware industrie tijdig kan uitwijken.

Over de auteur: Norbert Cuiper is hoofdredacteur van Ensoc Magazine, een kwartaalblad over energiebesparing, gericht op energieprofessionals.

Dit is het voorwoord in Ensoc Magazine, dat op 28 maart 2017 is verschenen met energiebesparing in de zware industrie als thema. Meer lezen? Neem dan een gratis proefabonnement.

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Meld jezelf nu aan voor de Ensoc nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws, trends en aanbiedingen.

Reacties (2)

Reageren
  • 29.03.2017 - 21:12 uur | Carel Anink

    De industrie zal niet op een ijsberg lopen. Voor die tijd zal het schip van de energietransitie door de wal gekeerd worden. En de nieuwe koers zal dan nucleair zijn.

    Als we de 2.500 Peta Joule energie die we jaarlijks in Nederland gebruiken met zonepanelen op willen wekken hebben we ca. 32.000 km² oppervlakte nodig. Nederland heeft ca. 34.000 km² land. Feitelijk zijn alleen de daken van gebouwen beschikbaar om dat elk stukje grond in Nederland een of ander bestemming heeft. En dat is ca. 400 km² dakoppervlakte die bruikbaar is. Als we alle energie met wind op land opwekken hebben we 790 GW windvermogen nodig of op zee 525 GW. Er staat nu ca. 3 GW op land en het wordt nog een hele uitdaging om daar in 2023 6 GW van te maken. Bio en waterkracht is voor Nederland zo onrealistisch dat ik daar geen cijfers over noem. Uit het voorgaande lijkt mij duidelijk af te leiden dat we het met stromingsbronnen (wind en zon) niet redden om fossielvrij energie onze energievraag te dekken. Met energiebesparing gaan we het ook niet redden omdat elke besparing weer teniet wordt gedaan door een meerverbruik dat binnen ons bereik komt (bijvoorbeeld; ruimer wonen, zwaardere auto’s en vaker met het vliegtuig). Dat we van fossiele koolstof als brandstof af moeten behoeft naar mijn beleving geen betoog. Zelfs als dat niet de oorzaak blijkt te zijn van de huidige temperatuurstijging.

    Ook als nucleair duurder zou zijn dan wind op zee zullen we er niet aan ontkomen omdat er geen alternatief is. Dus prijs speelt geen rol.

  • P. Lomito
    29.03.2017 - 12:59 uur | P. Lomito

    Veel groter groter wordt de wetenschappelijke aanvaring met de politieke overtuiging dat menselijke CO2-uitstoot de belangrijkste oorzaak is van opwarming van de aarde. Op basis van deze hypothese worden jaarlijks wereldwijd vele honderden miljarden dollars/euro's besteed aan mitigatie terwijl daar geen merkbare/meetbare veranderingen in CO2-gehalte tegenover staan. Het gevaar bestaat dat de AGW-hypothese op enig moment gefalsificeerd wordt en het hele eco-industriële complex op losse schroeven komt te staan en duidelijk wordt welke immense schade door de protagonisten van de AGW-hypothese is aangericht... de grootste politieke blunder ooit.